(چنار)

(چنار)

"به گویش ملایری "

رگِ ریشَم دِ گلُ خوشگِل ُخوش نَخش ُنِگارِم
سر کَشیدَم به فلک, دختر سر سبزِ چنارِم ...

چارقتِ گُل گُلیِ بَلگای ِ سبرِم , دِسَرم
دِ بَرفتِو لِوهِ جُو , نِشدَم و هِی تُرهِ قطارِم

مینِه باغِ سیفیَه ، چوکیدَمُ قیقِ هوایِم
سند ثبتیِ سرسبزیِ ای مُلک و دیارِم

چترهِ سایَم حُنِکُ چله یِ تِوسُون چِمِنی !
با همَه خَلقِ ملایر ، به خدا عینهِ خُوارِم

سروِ نازَم که مُگُفتن ، به خدا , دامُونِ پامَه
چیدنِ دُونهِ ستارَه شدهَ هر شَو ، کِتِ کارِم

اِنقَدَر عاشقا نِشدن دِ وَرِم ، تنگِ ایوارَه !
دل به هم بَسَن و گفتن که سَرهِ قول وقِرارِم

قدِ یِی عمرِ چنارم نمیشَه ، عمرِ ای شهر
هـمهَ هِی هَشتنُ رفتن ، مِه امُونَت دارِم

دخترِ درختِ راجی ، پا بُلنی اَیه حتی بَکُنَه
تا زیرِ شُونِمُه ، گردِن کَشِمُ سالارِم ...

رگِ ریشَم دِگلُ خوشگِلُ خوش نخش ونگارِم
سر کَشیدَم به فلک ، دخترِ سر سبزِ چنارِم

(استاد فریدونمحمودی )

*بهشت کوچک* ازناوله *...